ปี 2567 มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ขยายพื้นที่รอบรับน้ำสำหรับการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำภายในพื้นที่ ทั้งนี้มหาวิทยาลัยมีเป้าหมายในการเพิ่มพื้นที่แหล่งรองรับน้ำฝนธรรมชาติภายในมหาวิทยาลัย เพื่อใช้สำหรับการเกษตร หรือการอุปโภคบริโภคอื่นๆ อีกทั้งยังเป็นการเพิ่มพื้นที่รับน้ำให้มากขึ้น ซึ่งนอกจากจะเป็นการลดปัญหาน้ำหลากเข้าท่วมพื้นที่มหาวิทยาลัยแล้ว ยังเป็นการเก็บกักน้ำไว้ใช้ประโยชน์ในช่วงแล้งได้ โดยเฉพาะน้ำเพื่อการเกษตรได้อย่างมั่นคงมากขึ้น ดังนั้น การเพิ่มประสิทธิภาพบริหารจัดการทรัพยากรน้ำพื้นที่ภายในมหาวิทยาลัยในครั้งนี้ มีเป้าหมายหลัก คือ เพื่อเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการน้ำในช่วงฤดูฝน โดยปี 2567 มหาวิทยาลัยทำการขยายพื้นที่เพื่อพัฒนาเป็นแหล่งกักเก็บน้ำภายในของมหาวิทยาลัย เพิ่มขึ้นจากเดิม 40,000.00 ตารางเมตร โดยแหล่งน้ำเหล่านี้สามารถรองรับปริมาณน้ำได้สูงถึง 14,065,851.00 ลูกบาศก์เมตร ส่งผลให้ในปัจจุบันมหาวิทยาลัยมีพื้นที่สำหรับการอนุรักษ์และกักเก็บน้ำรวมทั้งสิ้น 1,680,974.00 ตารางเมตร

          โดยพื้นที่ที่ทำการคัดเลือกสำหรับดำเนินการพัฒนาเป็นแหล่งพื้นที่รับน้ำและการเก็บกักน้ำนั้น ได้แก่ 1. พื้นที่สาธารณะ บึงธรรมชาติ บริเวณหลังหอพักนิสิตนักศึกษา ทางตอนเหนือของมหาวิทยาลัย โดยดำเนินการขุดลอก ยกระดับสันเขื่อนดินเพื่อเก็บกักน้ำได้มากขึ้น 2. พื้นที่ลุ่มต่ำ และพืท้นที่รับน้ำจากบริเวณที่สูง เพื่อชะลอและเก็บกักน้ำไว้ใช้ทำเกษตร ซี่งการดำเนินงานด้านการบริหารจัดการน้ำของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ดังกล่าวส่งผลให้ปริมาณน้ำสำหรับอุปโภคบริโภคภายในพื้นที่มหาวิทยาลัยมีอย่างเพียงพอ อีกทั้งยังช่วยป้องกันและบรรเทาปัญหาอุทกภัยในช่วงฤดูฝนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ถือเป็นแบบอย่างที่ดีในการใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน