อีกหนึ่งขั้นตอนสำคัญคือการเตรียมมุงหลังคาด้วย “กระเบื้องกาบกล้วย” ที่ผลิตขึ้นใหม่เพื่อทดแทนกระเบื้องเดิมที่ชำรุด การดำเนินงานในส่วนนี้มิได้มุ่งเพียงการผลิตวัสดุสำหรับการบูรณะอาคารเท่านั้น แต่ยังให้ความสำคัญกับการบันทึกและถ่ายทอดภูมิปัญญาการผลิตกระเบื้องดินเผาแบบดั้งเดิม เพื่อให้เยาวชน นักศึกษา และคนในชุมชนได้เรียนรู้กระบวนการผลิตและตระหนักถึงคุณค่าขององค์ความรู้ช่างพื้นบ้าน อันเป็นส่วนหนึ่งของมรดกทางวัฒนธรรมที่ควรได้รับการสืบทอดสู่คนรุ่นต่อไป

          โครงการอนุรักษ์พระอุโบสถวัดแดงจึงมิใช่เพียงการบูรณะอาคารเก่า หากเป็นกระบวนการเรียนรู้และการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมโดยการมีส่วนร่วม ที่เชื่อมโยงมหาวิทยาลัย วัด ชุมชน นักศึกษา และภาคีเครือข่ายให้ร่วมกันเป็นผู้ดูแลมรดกของท้องถิ่น ตั้งแต่การสร้างความตระหนักรู้ การบันทึกองค์ความรู้ การอนุรักษ์ทางกายภาพ ไปจนถึงการถ่ายทอดภูมิปัญญาสู่คนรุ่นใหม่ เพื่อให้พระอุโบสถวัดแดงและองค์ความรู้ที่เกี่ยวเนื่องสามารถดำรงคุณค่าและมีชีวิตอยู่ร่วมกับชุมชนอย่างยั่งยืน

          การดำเนินงานดังกล่าวสอดคล้องกับ เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน SDG 11: Sustainable Cities and Communities โดยเฉพาะการคุ้มครองและสืบทอดมรดกทางวัฒนธรรม ตลอดจน SDG 17: Partnerships for the Goals ที่มุ่งสร้างความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัย ชุมชน และภาคีเครือข่าย เพื่อร่วมขับเคลื่อนการพัฒนาที่ยั่งยืนจากฐานทรัพยากรและคุณค่าของท้องถิ่น

ข่าวโดย ศรัญญา ทองอยู่ ศูนย์บริการวิชาการ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์  https://cas.wu.ac.th/